ၾကြေရာက္လာေသာစာခ်စ္သူမ်ားစိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း၊ကိုယ္၏က်န္းမာျခင္းမ်ားနဲ႕ျပည့္စံုၾကပါေစ....

Wednesday, January 5, 2011

ျမန္မာ့စိတ္ဓာတ္

video



ျမန္မာ့စိတ္၊ျမန္မာ့မာန္၊ျမန္မာ့ဟန္ နဲ႕ ဇာတိေသြး ၊ဇာတိမာန္တက္ၾကြ
ျပည့္ဝခဲ့တဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းလွတဲ့ ျမန္မာျပည္  ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႕ရဲ႕
ျမန္မာ့စိတ္ဓာတ္ကိုေဖာ္ညႊန္းျပဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးျဖစ္ပါတယ္။။။။။

ေက်နပ္ပါေတာ့အေမ

video


ဖဝါးလက္ႏွစ္လံုး ပုခံုးလက္ႏွစ္သစ္ဘဝမွသည္ လူျဖစ္သည္ထိ
ေကၽြးေမြးျပဳစု၊သြန္သင္ဆံုးမလို႕ ၾကီးျပင္းသည္ထိခ်စ္မဝခဲ့တဲ့
အေမ့ရဲ႕ ေက်းဇူးဂုဏ္အနႏၵကို ဦးညြတ္တမ္းတ ဂါရဝျပဳရင္း.....

ေလးစားလ်က္
အလင္းသစ္
5.1.2011

Sunday, January 2, 2011

တစ္ခါကမိုးညမ်ားလို



"မ်က္ႏွာကို မိုးစက္ေတြထိခတ္ေနျပန္ျပီ သက္ေဝ။။


နင္က သတိရခြင့္မျပဳေတာ့တဲ့ ဒီမိုးညေတြထဲမွာ ငါေလ


နင့္ကိုတမ္းတမ္းတတ သတိရ လြမ္းဆြတ္ေနဆဲဆိုတာ ..


သက္ေဝရယ္...သက္ေဝရာ။။။။"


တီးတိုးေရရြတ္သံနဲ႕အတူမ်က္ႏွာဆီတိုက္ရိုက္ထိခတ္ေနတဲ့ မိုးေရစက္ေတြထဲ မ်က္ရည္ေဝ့သီေနတဲ့ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႕ စူးစိုက္ၾကည့္ရင္း ဆန္းသစ္ ရဲ႕အေတြးေတြ အတိတ္ဆီျပန္ေျပးသြားခဲ့တယ္။။ၾကာခဲ့ပါျပီ။။ဟိုးမူလတန္းေလာက္ထဲက ေဇာ္ေဇာ္နဲ႕ဆန္းသစ္ဆိုတာ သူငယ္ခ်င္းေတြေလ။။ဘာကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မပြင့္မလင္းနဲ႕ ျမံဳစိစိေနတတ္လြန္းတဲ့ေဇာ္ေဇာ္ဆိုတာ ပါေလရာငါးပိခ်က္ ဆန္းသစ္ေၾကာင့္


ခံရေပါင္းမ်ားလို႕ဒဏ္ရာေတြေတာင္ထပ္ေနခဲ့တာပါ။။ေဇာ္ေဇာ္အခက္အခဲရွိတိုင္းလဲ


ဆန္းသစ္က ေရွ႕ကေနပဲေျဖရွင္းေပးခဲ့တာေလ။။ဒီလိုသူငယ္ခ်င္းေတြမို႕လဲ


တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္သာတယ္နာတယ္မရွိ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေပါင္းႏိုင္ခဲ့တာပါ။။


ဖိုးေဇာ္ဆီမွာ သူအရမ္းခင္တဲ့ မိုးသက္ေဝဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္


္ရွိခဲ့တယ္။။ဆန္းသစ္နဲ႕က်ေတာ့ ဖိုးေဇာ္ေလာက္မရင္းႏွီးပဲ ေမးထူးေခၚေျပာ


အသိေလာက္ပဲရွိေနခဲ့တာပါ။။ဒီလိုနဲ႕ဆယ္တန္းကိုအတူတကြေအာင္ျမင္


ခဲ့ၾကျပီး တကၠသိုလ္ေတာင္ တူတူတက္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။။ ၾကာခဲ့ပါျပီ။။တကယ္ကိုၾကာ


ခဲ့ပါျပီ။။တြက္စစ္ၾကည့္မယ္ဆို ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ေတာင္ၾကာခဲ့ျပီေပါ့။။။။










...........။။။...။။။။...။။။...............










"ဖိုးေဇာ္..ေဟ့ေကာင္ သက္ေဝ အရမ္းလွလာတယ္ကြေနာ္။။


ငါေတာ့သူ႕ကိုအရမ္းခ်စ္သြားျပီ။။တစ္ဆင့္တက္ေတာ့မယ္။။


မင္းကူညီဦးေနာ။။"


ဆန္းသစ္ရဲ႕စကားကို မင္သက္နားေထာင္ရင္းဖိုးေဇာ္ စကားသံတိုးတိုးထြက္လာ


တယ္။။


"ဟုတ္မွလဲ လုပ္ပါဖိုးဆန္းရာ။။ငါတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြမ်က္ႏွာပ်က္ေနပါဦးမယ္ကြာ။။"


"မပ်က္ေစရပါဘူးဖိုးေဇာ္ရာ။။လုပ္ပါဟ။။မင္းေက်းဇူး


မေမ့ပါဘူးကြာ။။သက္ေဝကိုက်ေတာ့ ငါလန္႕လို႕ပါဟ။။"


တကၠသိုလ္ဒုတိယႏွစ္မွာ ဆန္းသစ္ ေဗြေဖာက္ျပီး ဖိုးေဇာ္ကို အဲလိုအပူကပ္တာေလ။။


သူငယ္ခ်င္းေတြမို႕ မလုပ္သင့္ဘူးထင္ျပီး ဖိုးေဇာ္မ်က္ႏွာပ်က္တာဆိုတဲ့အေတြးနဲ႕


ဖိုးေဇာ္ကို ဇြတ္ကူညီခိုင္းလိုက္တယ္။။သူတကယ္ကို ကူညီေပးခဲ့ပါတယ္။။ဆန္းသစ္


ေျပာခ်င္တဲ့ စကားေလးေတြကို ဖိုးေဇာ္က သက္ေဝကိုေျပာေပးတယ္။။သက္ေဝ


ေျပာတဲ့စကားေတြကို သူ႕ဆီျပန္သယ္ေပးလာတယ္။။ဒီလိုနဲ႕ သက္ေဝနဲ႕ ဆန္းသစ္


သူငယ္ခ်င္းေတြလိုလဲမဟုတ္ ခ်စ္သူေတြလဲမျဖစ္၊ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ဘဝနဲ႕


ဒုတိယႏွစ္ျပီးသြားခဲ့ၾကတယ္။။။ မွတ္မွတ္ရရမဟုတ္ေပမယ့္ သတိထားမိစရာကေတာ့


အရင္က အရက္မေသာက္တတ္တဲ့ ဖိုးေဇာ္ အရက္ခဏခဏေသာက္တာ၊ေဆးလိပ္


နံ႕မခံႏိုင္တဲ့ဖိုးေဇာ္ေဆးလိပ္ေသာက္တာေတြ ေတြ႕ေတြ႕လာရတာပါ။။တတိယႏွစ္မွာ


သူငယ္ခ်င္းလို စကားေတြေျပာၾကေပမယ့္ ရင္ထဲကစကားေတြကိုက်ေတာ့ ဖိုးေဇာ္က


တဆင့္ေျပာၾကရင္း သက္ေဝနဲ႕ သူ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။။သက္ေဝကို ဆန္းသစ္


တကယ္ကိုျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးခ်စ္ခဲ့တာပါ။။ဖိုးေဇာ္ရဲ႕ေက်းဇူးနဲ႕ပဲ သက္ေဝကို ၂ေယာက္


ခ်င္းေတြ႕ခြင့္ရရွိခဲ့တယ္ေလ။။ဆန္းသစ္ အရမ္းကိုေပ်ာ္ခဲ့မိတာပါ။။










..............။။။...။။။။။။....။။။.................










"သက္ေဝ နင့္ကို ငါအရမ္းခ်စ္တာပဲဟာ"
"ဖိုးဆန္း ငါလဲနင့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္။။နင္ငါ့ကို


အခ်ိန္တိုင္းသတိရေနရမယ္ေနာ္။။အထူးသျဖင့္


နင့္မ်က္ႏွာကို မိုးေရစက္ေတြထိခတ္တိုင္း ငါ့ကို


အတိုင္းအဆမရွိသတိရရမယ္။။ ငါက မိုးေရစက္


ေလးေတြကိုအရမ္းခ်စ္တယ္ဟ။။"


ခ်စ္သူတို႕သဘာဝစကားေလးေတြတြတ္တီးတြတ္တာေျပာၾကရင္း ဆန္းသစ္နဲ႕


သက္ေဝတကယ္ကိုၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တာပါ။။ မိုးရာသီကို ဘယ္တုန္းကမွ မၾကိဳက္


မႏွစ္သက္ခဲ့တဲ့ ဆန္းသစ္ ခ်စ္သူအလိုက် မိုးရာသီနဲ႕ မိုးေရစက္ေတြကိုခ်စ္ျပခဲ့


တယ္။။ သက္ေဝနဲ႕ေတြ႕ျပီး ျပန္လာတိုင္းလဲ ရင္ခုန္ၾကည္ႏူးမႈေလးေတြကို


ဖိုးေဇာ္ကိုေဖာက္သည္ခ် ရင္ဖြင့္ျပခဲ့ရင္း အေပ်ာ္လြန္ေနမိတာေလ။။သူေျပာျပသမွ်ကို


ရီေဝေဝမ်က္လံုးေတြနဲ႕ နားေထာင္ေပးေနတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ၾကံဳလွီလာတဲ့


ခႏၵာကိုယ္ ၊ဆုတ္ယုတ္လာတဲ့က်န္းမာေရးအေျခအေနေတြကိုေတာ့ ဆန္းသစ္


တကယ္ကို သတိမထားမိခဲ့တာပါ။။။ဘာလိုမွမထင္မွတ္ထားတဲ့ေန႕တစ္ေန႕ မိုးေတြ


ရြာေနတဲ့ ေန႕မွာပါပဲ။။ ခ်စ္သူအေၾကာင္းေတြးရင္း မိုးေရစက္ေလးေတြကိုေငးေနတုန္း


သူ႕နာမည္ကို ေခၚသံၾကားလို႕ အိမ္ေရွ႕ခန္းကိုထြက္ၾကည့္ေတာ့ ဖိုးေဇာ္ညီမေလး


နီနီ ေရာက္ေနတာေလ။။


"ကိုၾကီးဖိုးဆန္း အကိုဘာျဖစ္မွန္းမသိလို႕ အေမက


ကိုၾကီးဖိုးဆန္းကို လာေခၚခိုင္းလိုက္လို႕။။"


ငိုသံပါနဲ႕ေျပာေနတဲ့ နီနီေၾကာင့္သူလဲ ထီးဆြဲယူျပီး ဖိုးေဇာ္တို႕အိမ္ဖက္ အေျပးတပိုင္း


ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။။ဖိုးေဇာ္တို႕အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကားတစ္စီးထြက္သြားတာေတြ႕


လိုက္ရတယ္။။ ဖိုးေဇာ္ကိုေဆးရံုပို႕တာတဲ့။။လိုတဲ့ ပစၥည္းေတြယူျပီးေဆးရံုလိုက္လာခဲ့


ဖို႕ေအာ္ေျပာသြားတဲ့ ဖိုးေဇာ္အေမေၾကာင့္ သူနဲ႕နီနီ ပစၥည္းေတြစုထည့္ရင္း သူ


ဖိုးေဇာ္အခန္းထဲေရာက္ခဲ့တယ္။။ အဝတ္အစားတခ်ိဳ႕ကိုဆြဲယူရင္း ဖိုးေဇာ္ရဲ႕ေန႕စဥ္


မွတ္တမ္းစာအုပ္ေလးကိုေတြ႕လိုက္ရတယ္ေလ။။ မရည္ရြယ္ပဲဖတ္ၾကည့္ရင္း သူ


အရမ္းကို အံ့ၾသထိတ္လန္႕သြားမိတာပါ။။


...........။။။...........။။။။...........။။။..........





ေဆးရံုကို ပစၥည္းေတြလိုက္ပို႕တဲ့အခ်ိန္မွာ ဖိုးေဇာ္ရဲ႕ "သက္ေဝ..သက္ေဝ"ဆိုတဲ့


ကေယာင္ကတမ္း တမ္းတသံေတြၾကားရေတာ့ သူဘာလုပ္ရမွန္းမသိေအာင္


ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားျဖစ္ခဲ့ရတယ္။။ ဖိုးေဇာ္အေမေျပာျပတဲ့ စကားေတြနားေထာင္မိ


ခ်ိန္မွာေတာ့ သူမ်က္ရည္ေတြပါက်လာမိတာပါ။။သူကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕


ရင္ထဲကိုမျမင္ပဲ မိုးမျမင္ ေလမျမင္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ သူ႕ထက္အရင္ သက္ေဝကို


က်ိတ္ခ်စ္ေနခဲ့တဲ့ ဖိုးေဇာ္ရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိလာတယ္ေလ။။


စိတ္ညစ္မႈဒဏ္ေၾကာင့္ သူနဲ႕လံုးဝမတည့္တဲ့ ေဆးလိပ္နဲ႕ အရက္ကို ေသာက္ခဲ့တဲ့


ဖိုးေဇာ္ ခုေတာ့ ဘဝရဲ႕ေနဝင္ခ်ိန္ျဖစ္ေနျပီတဲ့။။ဆန္းသစ္ ခိုင္မာတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႕


မိုးသက္ေဝကို ခ်ိန္းလိုက္မိတယ္။။


"သက္ေဝ ငါနင့္ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္တာ နင္သိတယ္


ေနာ္။။ ခုငါ နင့္ကို တစ္ခုေတာင္းဆိုခ်င္လို႕။။"


"ေျပာေလ ဖိုးဆန္း"


ဆန္းသစ္ သက္ေဝလက္ထဲကို ဖိုးေဇာ္ရဲ႕ဒိုင္ယာယီစာအုပ္ေလးထည့္ေပးလိုက္တယ္။။


သက္ေဝ ဖတ္ၾကည့္ျပီးေတာ့ နားမလည္သလိုသူ႕ကိုေမးတယ္ေလ။။


"အဲဒါဘာျဖစ္လို႕လဲ ဖိုးဆန္းရာ။။သူလဲလူပ်ိဳပဲ


ငါ့ကိုခ်စ္ခြင့္ရွိတာပဲေလ။။နင္ကငါ့ကိုမယံုတာလား"
"ငါေျပာတာ အဲလိုမဟုတ္ဘူးသက္ေဝ"
ဆန္းသစ္ ေဆးရံုေပၚက ဖိုးေဇာ္ရဲ႕အေျခအေနကို ရွင္းျပျပီး ဖိုးေဇာ္ရဲ႕ေနာက္ဆံုး


အခ်ိန္မွာ သူ႕ဆႏၵေလးေတြကိုျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္ေၾကာင္းေျပာျပမိတယ္။။ဖိုးေဇာ္ရဲ႕


ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ သူ႕ခ်စ္သူအျဖစ္ခဏေနေပးဖို႕ေတာင္းဆိုမိတာပါ။။ဒါေပမယ့္


မိုးသက္ေဝက ဘယ္လိုနားလည္သြားသည္မသိ သူ႕ကို နာက်ည္းခက္ထန္စြာၾကည့္


ျပီးခါးခါးသီးသီးစကားေတြဆိုလာတယ္ေလ။။


"ေၾသာ္..နင္ကသူငယ္ခ်င္းေကာင္းၾကီးေပါ့။။ဟုတ္လား


ဖိုးဆန္း။။ ငါက ငါမခ်စ္မႏွစ္သက္တဲ့သူကို ငါ့ခ်စ္သူပါလို႕


လူသိရွင္ၾကားေျပာျပီး ေဆးရံုမွာျပဳစဳေပးရမယ္ေပါ့။။


ဖိုးေဇာ္ဆိုတာ ငါ့သူငယ္ခ်င္းပါပဲ။။သူငယ္ခ်င္းလို ငါျပဳစုေပးလို႕


ရတာပဲေလ။။"


"မဟုတ္ဘူးသက္ေဝ။။ငါေျပာတာက..။။။"
"ေတာ္ေတာ့ ဖိုးဆန္း။။ ငါ့အတၱ ငါ့မာနကို ငါဘယ္ေလာက္ထိ


တန္ဖိုးထားတာနင္သိတယ္။။ ငါ့ခ်စ္သူက ငါ့ထက္သူ႕သူငယ္ခ်င္း


ကိုပိုခ်စ္ျပေနတာေလ။။ နင္ကသူရဲေကာင္းၾကီးေပါ့ဟုတ္လား။။


ေအး..နင့္ရင္ထဲက အခ်စ္ကို ငါတစ္ေယာက္ထဲအကုန္မရႏိုင္မွ


ေတာ့ ငါမလိုခ်င္ေတာ့ဘူးဖိုးဆန္း။။နင္ ငါ့ကို ဘယ္ေတာ့မွ


ဘယ္အခ်ိန္မွာမွသတိမရနဲ႕ေတာ့။။ နင္သတိရခြင့္မရွိေတာ့ဘူး။။"
"သက္ေဝ။။ မဟုတ္ဘူးဟာ။။ငါေျပာခ်င္တာက..."
"မေျပာနဲ႕..နင္မေျပာနဲ႕ေတာ့။။ ေအး..နင္ျဖစ္ေစခ်င္သလို


ငါေနေပးမယ္။။ဒါမယ့္ ငါေဆးရံုကို ေရာက္လာခ်ိန္တိုင္းနင့္


ကိုမေတြ႕ခ်င္ဘူး။။ ဒီေန႕ကစျပီးနင္ငါ့ကိုမဆက္သြယ္ပါနဲ႕ေတာ့။။"


သူေျပာခ်င္ရာကို ခါးခါးသီးသီးေျပာဆိုျပီးထြက္သြားခဲ့တာ ခုခ်ိန္ထိပါပဲေလ။။ဘယ္လို


မွရွင္းျပခြင့္လဲမေပးခဲ့ ေတာင္းပန္ခြင့္လဲမရခဲ့ပဲ ခါးသီးစြာ သက္ေဝ သူ႕ကိုပစ္ပယ္


ထားခဲ့တာပါ။။










...............။။။...........။။။။...........။။။...........










ေၾသာ္..ခုေတာ့လဲ သက္ေဝ သူ႕အေဒၚေတြရွိတဲ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို ထြက္ခြာသြားျပီေလ။။


သူ႕ကိုလဲတကယ္ကိုေမ့ထားႏိုင္ျပီထင္ပါရဲ႕။။ ဖိုးေဇာ္ ဆံုးသြားျပီး အသုဘေန႕က


တစ္ခါေတြ႕လိုက္ရျပီးထဲက သူ႕ကို အေဝးကေတာင္ေတြ႕ခြင့္မရခဲ့ေတာ့တာ ခုဆို


၅ ႏွစ္ေက်ာ္ေတာင္ရွိခဲ့ပါျပီ။။ ခ်စ္သူကိုတမ္းတမႈနဲ႕ ရင္ထဲမခ်ိေအာင္လြမ္းဆြတ္မိတိုင္း


ဖိုးေဇာ္ ေရးခဲ့တဲ့ သူ႕စာအုပ္ထဲက စာသားေလးကိုျပန္ျမင္မိတယ္


....သက္ေဝရယ္


....အခ်စ္ဆိုတာ ဖြင့္ေျပာမွ နင္သိမယ္ဆိုရင္ေလ


....ငါခ်စ္တာ ဒီဘဝ နင္မသိေစရဘူး..........တဲ့။။ ေၾသာ္ကိုယ္ေတာင္ဒီေလာက္


ခ်စ္ခဲ့တာ ဖိုးေဇာ္လည္းအရမ္းခ်စ္ရွာမွာပဲလို႕ ေတြးမိေတာ့ကိုယ့္လုပ္ရပ္ကို မမွားဘူး


လို႕ ယံုၾကည္ေနမိပါရဲ႕။။ သူအသက္ရွင္ေနစဥ္တုန္းက ကိုယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္


သူ႕အသည္းႏွလံုးကိုေတာင္စေတးခံျပီး ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ သူ႕ဘဝ


ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကဒီေလာက္ေတာ့ေပးဆပ္သင့္ပါတယ္ေလ။။ဖိုးေဇာ္အေမ


ဆီကေန ေမးျပီးသိရတဲ့ေဆးရံုျမင္ကြင္းေလးအရ ဖိုးေဇာ္ကို သက္ေဝေစတနာထား


ျပဳစုေပးခဲ့တာသိခဲ့ရတယ္။။ဖိုးေဇာ္ အေသေျဖာင့္မွာပါ။။ေသငယ္ေဇာနဲ႕ေျမာေနတဲ့


ရက္ေတြမွာ ဖိုးေဇာ္စိတ္ထဲက အထင္အတိုင္း သက္ေဝက ခ်စ္သူလိုျပဳစုေပးခဲ့တာပဲေလ။။ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ ခုခ်ိန္ထိနားမလည္ႏိုင္ေသးတဲ့


ခ်စ္သူရဲ႕အမုန္းကိုေတာ့ မေမ့မေပ်ာက္ခံစားေနရဆဲပါပဲ။။အထူးသျဖင့္ ခုလို မိုးေတြ


ရြာေနတဲ့ ညမ်ိဳးမွာေပါ့ သက္ေဝရယ္။။။


"မိုးစက္ေတြ ငါ့မ်က္ႏွာကိုထိခတ္လာတိုင္း ငါ့အသည္းေတြ


က်င္ခတ္ေနတဲ့ထိ နင့္ကို သတိရ လြမ္းဆြတ္ေနဆဲပါသက္ေဝ။။


နင့္ကို အရင့္အရင္ မိုးညေတြတိုင္းမွာလိုပဲ ခုခ်ိန္ထိ တမ္းတ


သတိရေနဆဲပါ။။ နင္ခ်စ္တဲ့မိုးေရစက္ေတြကို ငါဆက္ခ်စ္ေနရင္း


နင္ခြင့္မျပဳေတာ့တဲ့ သတိရျခင္းေတြနဲ႕ နင့္ကိုတမ္းတေနဆဲပါဟာ။။။။


တမ္းတေနဆဲပါ။။။။။။။။။။။"










..................။။။။။။..........။။။။။။။။။။။။.........။။။။။။..................














ေလးစားလ်က္


အလင္းသစ္


6.8.2010

ေၾသာ္...အခ်စ္ဆိုတာဒါတဲ့လား


..သားတို႕ သမီးတို႕ေရ ..သူေလးက ကြမ္းျခံကုန္းျမိဳ႕ကေျပာင္းလာတဲ့ေက်ာင္သူအသစ္ေလးပါကြယ္..
...ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းလို ခင္ခင္မင္မင္ဆက္ဆံၾကရမယ္ေနာ္..
အတန္းပိုင္ဆရာမရဲ႕ စကားကိုနားေထာင္ရင္း က်ေနာ္ေငးၾကည့္မိပါရဲ႕..ေက်ာင္းသူအသစ္ေလးက မလွေပမယ့္ခ်စ္စရာေတာ့ေကာင္းသားလို႕ေတာ့ေတြးလိုက္မိပါတယ္..ဒါမယ့္ က်ေနာ္သူ႕ကိုမွတ္မွတ္ရရေတာ့မရွိလွပါဘူး။
ကံၾကမၼာကမ်က္ႏွသာေပးတာလား သူပဲကံဆိုးေလသလားမသိ ။ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ က်ေနာ္ စက္ဘီးစတန္းကိုသြားေနတဲ့အခ်ိန္
သူနဲ႕က်ေနာ္ရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။
...ကိုမင္း..တို႕ကရြက္ႏုေဝပါ...
..ဟုတ္..က်ေနာ္ဘာကူညီရမလဲဗ်ာ...
..သည္းႏု ကေျပာတယ္ ကိုမင္းကလက္ေရးလည္းလွတယ္ လက္ခ်ာလဲစံုတယ္တဲ့..စာအုပ္ငွားခ်င္လို႕ပါ...
..ေၾသာ္ ရပါတယ္ဗ်..ဒီမွာပါ..
...ေက်းဇဴးပါကိုမင္း...ရြက္ႏုတို႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ျပီေနာ္..တာ့တာ.............
ေျပာျပီးထြက္သြားတဲ့သူ႕ကိုၾကည့္ျပီးက်ေနာ္သက္ျပင္းခ်မိတယ္..ခုမွေရာက္လာလို႕ သူမသိေပမယ့္ေနာက္ဆိုသူသိလာမွာပါ။
ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးရဲ႕ ၾကိမ္လံုးက က်ေနာ္တို႕အတြက္ လိုျဖစ္ေနတာကိုေလ။လက္ေရးလွလို႕ေက်ာင္းနံရံကပ္စာေဆာင္မွာ ကဗ်ာ
ေယာင္ေယာင္ ဝတၱဳေယာင္ေယာင္ေရးရင္း ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးရဲ႕မွင္နီကေနပြတ္ကာသီကာလြတ္ေနတဲ့ေကာင္ဆိုတာသူသိလာမွာ
ပါ။အဲလိုေန႕ေလးေတြျဖတ္ရင္းသူလဲလက္ခ်ာစံုလာတယ္။သူမ်ားေတြလိုပဲ သူလဲပံုမွန္ စာလိုက္ႏိုင္လာတယ္ေလ။ဒါမယ့္ ဘယ္သူနဲ႕မွမတူစြာ က်ေနာ့္ကို သူအရမ္းအားကိုးျပခဲ့တယ္။စာမရတိုင္း က်ေနာ့္ကိုပဲလာေမးတယ္ေလ။ေနာက္က်ေတာ့လဲ သူ႕ကိုရွင္းျပခ်င္တာနဲ႕ က်ေနာ္စာၾကည့္ျဖစ္လာပါတယ္။သူက်ေနာ့္ကိုခ်ဳပ္ကိုင္စိုးမိုးလာတာကို က်ေနာ္သတိမထားမိစြာ က်ဆံုး
ေနတာေလ။ဒီလိုနဲ႕ရက္ေလးေတြကိုလေတြကစားသြားၾကတာပါ။အဲတုန္းက က်ေနာ္တို႕ဆယ္တန္းတက္ေနၾကတဲ့ကာလေလးေပါ့။

အျပည့္ျဖစ္တဲ့ေန႕

အပိုင္း(၁)
မုန္းတယ္....။။။။
အသည္းထဲက်င္ခိုက္ေနတဲ့ ဒီနာက်င္မႈေတြ က်ေနာ့္ရင္ထဲဘာလို႕
မ်ားသူထည့္ေပးသြားရက္ပါလိမ့္။။။တကယ္ဆိုရင္ သူအၾကိမ္ၾကိမ္
အထပ္ထပ္ေျပာဖူးထားခဲ့တဲ့ ခ်စ္စကားေတြ ၊ကတိစကားေတြ
သူေမ့မသြားရက္သင့္ပါဘူးေလ။။။ခုက်ေတာ့လည္း ယံုလြယ္သူ
က်ေနာ့္ရင္ထဲ ယံုၾကည္မႈနဲ႕မထိုက္တန္စြာ သူနာက်င္မႈေတြကိုထည့္
ေပးသြားခဲ့ပါျပီ။။။ၾကင္နာျခင္းေတြ သူနဲ႕မထိုက္တန္ေတာ့မွေတာ့
နာက်င္စြာနဲ႕အမုန္းေတြပဲ သူ႕အတြက္ေပးပစ္လိုက္ေတာ့မယ္။။။
စုစုရယ္.. နင့္ကိုငါမုန္းလိုက္တာကြယ္။။။။

သူမသိေတာ့ပါ


အပိုင္း (၁)


"...ေသြး..ေသြးေတြ..ေသြးေတြ.................."


ေအာ္ေနရင္းကအသံေတြေပ်ာက္သြားတယ္။ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာ သတိလစ္ေနျပီေလ။


"....ဟေကာင္ ဖိုးေဇာ္ လုပ္ဦးဟ..ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူး..........


....ေဆးခန္းကို ပို႕မွျဖစ္မယ္ဟ..."


က်ေနာ္တို႕သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ သူ႕ကိုေဆးခန္းပို႕ေပးဖို႕အေျပးအလႊားစီစဥ္လိုက္ရတယ္။


အရမ္းစိုးရိမ္သြားမိတဲ့စိတ္က ျဂိဳလ္ေစာင္းကစီးက်ေနတဲ့ေသြးေတြကိုေရာ နာက်င္ေနတာေတြကိုေရာ


က်ေနာ္ေမ့သြားေစတဲ့ထိ ျဖစ္ေပၚလာတာပါ။ဆရာဝန္ကသူ႕ကိုေဆးတစ္လံုးထိုးေပးျပီးသိပ္မၾကာခင္မွာ


သူျပန္သတိရလာတယ္။ေခါင္းမွာပတ္တီးနဲ႕ ခန္႕ညားေနတဲ့ က်ေနာ့္ကိုေသခ်ာၾကည့္ျပီး သူစကားသံေလး


ထြက္လာတယ္ေလ။


"....ေမာင္ရယ္..ရန္ျဖစ္ျပန္ျပီေနာ္..."  တဲ့။



က်ေနာ္ မခန္႕တဲ့အျပံဳးတစ္ခုနဲ႕သူ႕ကိုေျပာေနက်အတိုင္းျပန္ေျပာလိုက္မိတယ္။


"....မမအနားကိုဘယ္ေယာက်ၤားမွကပ္မလာေစနဲ႕လို႕ေမာင္ေျပာထားတယ္ေလ..


....ကပ္လာရင္ေတာ့ေဆာ္မွာပဲ...."


သူမ်က္ႏွာေလးညႈိးသြားျပီး ေျပာေနက်စကားေလးပဲ ေျပာလာတာပါပဲ။


"....ေမာင္ရယ္..ဘယ္သူေတြကပ္လာလာ မမရင္ထဲမွာေမာင္ပဲရွိတာေလ..ေမာင့္ကိုပဲ မမအရမ္းခ်စ္မိတာပါ...


...မမကိုခ်စ္ရင္ ေနာက္ရန္မျဖစ္ပါနဲ႕ေနာ္..."


အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဖိုးေဇာ္ကက်ေနာ္ကိုလာေခၚလို႕ အျပင္ထြက္လိုက္လာေတာ့ ဆရာဝန္ကလဲေျပာေနက်စကားပါပဲ

က်ေနာ့္ကို ထပ္ေျပာလာတယ္။


".... လူနာက ႏွလံုးေရာဂါသမားေနာ္ ညီေလးတို႕..သူထိတ္လန္႕စရာကိုခဏခဏေတြ႕တာမေကာင္းဘူးကြာ...


....ခုလိုျဖစ္ျပီးတိုင္းလဲ သူနာလံထူေအာင္ အေတာ္ျပန္ကုရတာညီေလးတို႕သိရက္နဲ႕ကြာ..သူ႕အေမၾကီးသာသိရင္

....နားမခံသာေအာင္ မင္းတို႕အေျပာခံရဦးမယ္..ဆင္ျခင္ၾကပါဦးကြာ ေနာ္....."  တဲ့။



ဒီအျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးေလးက ဒီပတ္ဝန္းက်င္မွာ သံသရာလည္ေနတာေလ။က်ေနာ္တို႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တာ

မဟုတ္မခံေနတတ္တာကို ဆိုးတယ္လို႕သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပတ္ဝန္က်င္ေလးေပါ့။က်ေနာ္တို႕မိဘေတြလဲ ဟိုလူ႕ေတာင္းပန္ရ

ဒီလူ႕ေတာင္းပန္ရနဲ႕ အားေတာင္မအားဘူး။ဒါလဲအမွတ္မရွိ ခဏခဏရန္ျဖစ္ၾကတယ္ေလ။ရန္ျဖစ္တိုင္းလဲ သူေရာက္လာတာ

ပါပဲ။ေရာက္လာတိုင္းလဲမူးလဲသြား။သူ႕အေမၾကီးသိေတာ့ က်ေနာ္တို႕ကိုဆဲ။ဒီလိုနဲ႕ပဲ..................................။






အပိုင္း (၂)


ခုေတာ့လဲ သူက်ေနာ့္ဘဝထဲမွာမရွိေတာ့ပါဘူး။သူအျပီးအပိုင္ကို ထြက္သြားခဲ့တာေလ။ဒီလိုသာျဖစ္မယ္သိရင္ အဲဒီေန႕ေလးကို

အိမ္မွာပဲအိပ္ေနျပီးျဖတ္သန္းခဲ့မိမွာပါ။ခုေတာ့လဲဗ်ာ..........။


"...ေဟ့ေကာင္..ငထက္ အိပ္ေနတာလား..ေအးမင္း မဲေဆာက္ကျပန္ေရာက္ေနတယ္...စည္းစိမ္မွာစံုမယ္လို႕ေျပာသြားတယ္


....ဒိုးၾကမယ္..........."


"....ေအးခဏေလးေစာင့္........"


မဲေဆာက္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းျပန္လာတယ္ၾကားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုေနက် စည္းစိမ္ဘီယာဆိုင္ေလးဆီ

က်ေနာ္တို႕ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္ေလ။သူငယ္ခ်င္းေတြ အေတာ္စံုတယ္အဲဒီေန႕က။ေသာက္ရင္းစားရင္း စကားေတြေျပာေနၾက

ရင္းက မထင္မွတ္တဲ့ျပႆနာကဝင္လာတယ္။မ်ိဳးၾကီးေကာင္မေလးကို လိုက္ေၾကာင္ေနတဲ့ေကာင္ေတြကိုေတြ႕လိုက္ရတာေလ။

မ်ိဳးၾကီးမ်က္ႏွာၾကည့္လိုက္ျပီးသေဘာေပါက္တဲ့က်ေနာ္တို႕ ရီေဝေဝနဲ႕ဆိုင္ျပင္ကိုလွမ္းထြက္ဖို႕အသင့္ျဖစ္ေနျပီ။ေယာက်ၤားေလး

ခ်င္း မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ေတြ႕ၾကျပီဆိုထဲက ရန္ပြဲကစတာပဲေလ။အဲဒီထိကဘာမွမထူးခဲ့ေပမယ့္ က်ေနာ္သတိမထား

လိုက္မိတာက သူ႕ေက်ာင္းျပန္ခ်ိန္ဆိုတာကိုေလ။ေက်ာင္းၾကိဳပို႕ဖယ္ရီေပၚက အေျပးတပိုင္းဆင္းလာတဲ့သူ႕ကို က်ေနာ္ေတြ႕

လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူတစ္ခုခုျဖစ္သြားမွာ အရမ္းကိုစိုးရိမ္သြားမိတာပါ။ကံၾကမၼာကပဲရက္စက္တာလား က်ေနာ္ကပဲကံဆိုးတာလား

ေသခ်ာမသိလိုက္ခ်ိန္မွာဗိုက္ညာဘက္ျခမ္းနဲ႕ နဖူးမွာ ပူခနဲျဖစ္သြားတာပဲ က်ေနာ္သိလိုက္တယ္။သတိျပန္ရလာတဲ့အခ်ိန္မွာ

ျမင္ေနရတာ အရင္က်ေနာ္တို႕ ေဆးထည့္ေနက်ေဆးခန္းမဟုတ္ဘူးဆိုတာရယ္ က်ေနာ့္ေဘးကလူေတြမ်က္ႏွာမေကာင္းၾက

တာရယ္ကိုသတိထားမိေပမယ့္သူတို႕ကေဆးရံုေရာက္ေနတယ္ဆိုတာကလြဲျပီးဘာမွေျပာမျပခဲ့ၾကဘူးေလ။

အနာက်က္ဖို႕တစ္ပတ္ေလာက္ေတာ့ၾကာသြားတယ္။ေဆးရံုကဆင္းမယ့္ေန႕က်မွ က်ေနာ္မရအရေမးလို႕ ဖိုးေဇာ္ကေျပာျပတယ္။

အဲေန႕က က်ေနာ့္ကိုေရွ႕ကေကာင္ကတုတ္နဲ႕ေဆာ္ျပီးေဘးကေကာင္က သံခၽြန္နဲ႕ေျပးထိုးတာကိုေတြ႕ျပီး သူသတိလစ္သြားတာ

၃ ရက္နီးပါးၾကာသြားတယ္တဲ့။ခုထိလဲမသက္သာေသးဘူးတဲ့။က်ေနာ့္ရင္ေတြပူလိုက္တာဗ်ာ။က်ေနာ္သူရွိေနတဲ့ ေဆးရံုဆီ

သူငယ္ခ်င္းေတြလိုက္ပို႕ခိုင္းျပီးခ်က္ခ်င္းလိုက္သြားခဲ့တယ္။သူ႕အေမၾကီးလဲမ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ပုတီးစိပ္ေနတာေတြ႕ရတယ္။

သူ႕ေဆြမ်ိဳးေတြမ်က္ႏွာလဲမေကာင္းဘူး။က်ေနာ္သူ႕အနားကပ္သြားေတာ့ သူ႕ေဘးကအေဒၚက သူ႕ကိုတိုးတိုးေလးကပ္ေျပာ

လိုက္တယ္။သူ႕မ်က္လံုးေလးပြင့္လာတယ္။က်ေနာ္မျမင္ရက္ဘူးဗ်ာ။အဲဒီမ်က္ဝန္းေလးကို ခုထိကိုေမ့မရလို႕ က်ေနာ္ ရူးမတတ္

ခံစားေနရတာပါ။သူလက္ေလးကို ကမ္းေပးလို႕က်ေနာ္ဆုပ္ကိုင္ထားမိတယ္။သူ႕အေျခအေနအေတာ္ဆိုးတာ သိသာေပမယ့္

ဒီလိုမ်ိဳးထိေတာ့က်ေနာ္မထင္ထားမိပါဘူးဗ်ာ။သူက်ေနာ္လက္ကိုကိုင္ျပီး စကားတစ္ခြန္းပဲ ေျပာသြားတယ္။ျပီးေတာ့ သူေလ

ေလာကၾကီးကိုေရာ သူ႕ေဆြမ်ိဳးေတြကိုေရာ ျပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကိုေရာ လံုးဝကိုထားသြားခဲ့တာေလ။တစ္ခြန္းဆိုတစ္ခြန္းထဲပါဗ်ာ။


"......ေမာင္ ရန္မျဖစ္ပါနဲ႕ေတာ့ေနာ္....."   တဲ့။



အပိုင္း (၃)


ခုဆိုက်ေနာ္အရင္ကလို မေပေတာ့ပါဘူး။မေတေတာ့ပါဘူး။မဆိုးမမိုက္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။သူ႕ကို ျပန္ေခၚေပးႏိုင္ရင္ ေခၚေပးၾကပါ။

က်ေနာ့္အတြက္သူအရမ္းကိုလိုအပ္ေနလို႕ပါ။သူမရွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္က်မွ သူမၾကိဳက္ဘူးဆိုတာေတြကို က်ေနာ္အကုန္လံုး

ေရွာင္ခဲ့တာေလ။သူမသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။သူမသိႏို္င္ေတာ့ပါဘူး။က်ေနာ္ သူ႕ကိုခ်စ္တာေတြ သူမသိေတာ့ပါဘူး။

က်ေနာ္သူ႕ကိုလိုအပ္တာသူမသိေတာ့ပါဘူး။သူသိပ္ကိုျမင္ခ်င္ေတြ႕ခ်င္ခဲ့တဲ့ သူ႕ခ်စ္သူရဲ႕ တည္တည္တံ့တံ့ပံုစံကို သူေလ

မျမင္မသိႏိုင္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။သူဘာကိုမွ မသိမျမင္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။။။။။။။။။။



"...ရင္မွာလြမ္းရင္ေမွ်ာ္တုိင္းျမင္လို႕..

...လက္ညႈိးညႊန္ရာ သူျဖစ္ေစသား ဆုေတာင္းထားလည္း..

...ဆုေတာင္းမျပည့္ အလြမ္းေငြ႕ေၾကာင့္ မ်က္ဝန္းဆီမွာ လြမ္းမိုးရြာသည္..

...သူသာသိလွ်င္.....သူသာသိလွ်င္....................................................."။။။။။





ေလးစားလ်က္


အလင္းသစ္


5.6.2010